Als illustreren je werk is, krijgt bijna alles vanzelf een doel. Je werkt aan een boek, een opdracht, een portfolio of iets dat je wilt delen op Instagram. Juist daarom kan het lastig zijn om tijd vrij te maken voor werk dat vooral voor jezelf is.
Voor deze Rondvraag stelde ik deze vraag aan illustrator Stefani Buijsman en aan Janneke Ipenburg. Zij kijken allebei heel anders tegen vrij werk aan. Lees je mee?
Stefani: “De druk om zichtbaar te blijven heb ik losgelaten”
Stefani: “Het maken van vrij werk is belangrijk, al moet ik er wel bewust tijd voor blijven maken.
Het maken van vrij werk zorgt ervoor dat ik niet in één keuze voor materiaal blijf hangen en ‘veilige’ keuzes maak. Ieder materiaal geeft weer zoveel andere mogelijkheden en nieuwe inspiratie.
Het is voor mij belangrijk om die tijd vrij te houden om te spelen en proberen met wat mij op dat moment aanspreekt. Soms komt het er een poos niet van en dan pak ik wel eens ouder vrij werk erbij en kijk ik wat ik daar deed. Het is dan leuk om te zien dat ik op sommige vlakken dan weer gegroeid ben, maar ook dat ik dingen probeerde waar ik daarna nog niet mee verder ben gegaan. Dat motiveert weer om daar weer eens op door te gaan.
Er was ook een tijd dat ik alles tegelijk probeerde te doen. Aan meerdere boeken werken en genoeg vrij werk maken wat ook weer toonbaar moest zijn om bijvoorbeeld op Instagram te plaatsen. Die druk om zichtbaar te blijven heb ik wel losgelaten. Het ging voor mij ten koste van het echte experimenteren.
Ik hou erg van de variatie en met ieder project ontdek ik graag weer een nieuwe werkwijze. Ik combineer tekenen en schilderen bijvoorbeeld ook graag met collage en fotografie.
Nu ben ik ook begonnen aan een helemaal eigen project. Niemand zit hier nog op te wachten en het heeft nog geen deadlines. Die vrijheid is ook heel fijn.”
Maar niet iedere illustrator wordt gelukkig van eindeloos experimenteren:
Janneke Ipenburg: ‘Zo werkt het voor mij niet’
Janneke: “Ik merk dat ik eigenlijk alleen kan werken als iets een doel heeft. Mensen zeggen weleens: als je niets te doen hebt, ga je toch tekenen? Maar zo werkt het voor mij niet. Ik probeer het soms wel, maar ik werk graag met een plan.
Als ik een kaartencollectie maak, voelt dat misschien als vrij werk, maar ook dan werk ik ergens naartoe. Hetzelfde geldt voor nieuwe materialen uitproberen. Voor veel illustratoren is dat ontspanning of experiment, maar ik merk dat ik daar niet zoveel plezier uit haal als het nergens toe leidt.
Ik wist al heel jong dat ik boekenillustrator wilde worden. Die route liep alleen niet helemaal logisch.. Eerst studeerde ik theatervormgeving, daarna volgde ik een schrijfcursus omdat ik dacht dat ik misschien schrijver wilde worden. Dat bleek het ook niet te zijn. Vervolgens begon ik aan de opleiding Logopedie.
Tijdens die opleiding moest ik een boek maken. Op een dag liep ik een kunstmaterialenwinkel binnen en rook ik al die materialen weer. Toen dacht ik: dit mis ik eigenlijk enorm. Niet veel later stopte ik met Logopedie.
Rond dezelfde tijd begon ik actief werk te delen op Instagram. Daar zag ik zoveel illustratoren die maakten wat ik zelf ook wilde maken. Dat heeft me echt aangezet om mijn eigen werk serieus op te pakken. Eigenlijk komt bijna al mijn werk via Instagram binnen. Zonder Instagram zou mijn carrière er heel anders hebben uitgezien.
Het begon zonder opdrachtgever, maar nooit zonder doel. Ik wilde de boeken maken die ik zelf graag zag. Ik had een lijstje favoriete illustratoren en dacht: dat soort werk wil ik ook maken. Uiteindelijk benaderde ik schrijver Rian Visser en ging het balletje rollen. Voor mij werkt dus heel erg goed om een duidelijk doel te hebben.”
Maak jij (nog) vrij werk naast de opdrachten? Laat je horen in de comments op Instagram!
