Je weet dat je als illustrator zichtbaar moet zijn om gevonden te worden. Maar dat betekent nog niet dat je iedere week zin hebt om te bedenken wat je nu weer over jezelf op Instagram moet zetten.
Tirza Beekhuis heeft het een tijd behoorlijk planmatig aangepakt. Ze keek wat wel en niet werkte, maakte Reels en zette in Planoly een schema klaar. Tot ze zich afvroeg: wat levert al die tijd op Instagram eigenlijk op?
Ik sprak Tirza eerder uitgebreid over de prentenboeken die ze samen met haar man, auteur Nico Vriesema, maakt. Hun nieuwste boek, De beste jager van het bos, gaat over de jonge lynx Tibor en verscheen bij Clavis.
Na het interview legde ik haar nog een andere illustratorenkwestie voor:
Ik wil mijn werk laten zien, maar het voelt ongemakkelijk. Ik weet dat mensen mijn werk alleen kunnen ontdekken als ik het laat zien. Toch voelt posten soms alsof ik voortdurend aandacht voor mezelf moet vragen. Ik wil zichtbaar zijn zonder het gevoel te hebben dat ik mezelf de hele tijd moet verkopen.
Tirza Beekhuis, illustrator
“Ik zou om te beginnen proberen er iets meer lak aan te hebben. Niet aan zichtbaar zijn, maar wel aan het idee dat daar voortdurend een perfect systeem achter moet zitten.”
Die planmatige aanpak heeft ze zelf uitgebreid geprobeerd. Ze hield bij wat goed werkte op Instagram, maakte Reels en plande haar posts vooruit in Planoly. Alleen werd ze daar niet per se gelukkiger van.
“Op een gegeven moment dacht ik: wat levert het me uiteindelijk op? Ik heb eigenlijk geen idee. Ik ben nog nooit door een uitgever benaderd vanwege Instagram. Dan kan ik misschien beter meer werk maken.”
Instagram heeft ze daarom niet helemaal losgelaten. Als ze een filmpje van haar maakproces heeft of iets heeft gemaakt dat ze graag wil laten zien, deelt ze het. En de gesprekken met andere illustratoren vindt ze leuk.
“Ik zie Instagram vooral als een van de plekken waar mensen mijn werk kunnen zien. En je wordt er natuurlijk veel gevolgd door andere illustratoren. Dan is het ook een soort community en een plek voor inspiratie. Dat is iets anders dan dat het meteen werk oplevert.”
Ze probeert het vaste systeem daarom niet meer vol te houden. Rond de verschijning van De beste jager van het bosmaakt ze wel een plannetje om iedere week iets te delen. In rustigere periodes post ze vooral als ze iets heeft dat ze graag wil laten zien.
De tijd die daardoor vrijkomt, stopt ze liever in haar werk en haar website. Die vindt ze voor potentiële opdrachtgevers en uitgevers een belangrijkere professionele plek om goed bij te houden.
Maar uitgevers verwachten toch ook iets?
Helemaal loslaten kun je sociale media als illustrator misschien ook niet. Tirza merkt dat uitgevers het prettig vinden als makers zelf aandacht besteden aan een nieuw boek. Met Clavis heeft ze daar geen harde afspraken over, behalve over wat ze vóór verschijning wel en niet mag laten zien.
Schetsen en stukjes van illustraties kunnen bijvoorbeeld prima. Definitieve platen deelt ze niet zomaar allemaal en hele spreads houdt ze beperkt. Heeft de uitgever zelf een pagina gedeeld, dan kan Tirza die natuurlijk weer verder delen.
Een illustrator met een groot netwerk kan een nieuw boek simpelweg bij meer mensen onder de aandacht brengen. Toch zou Tirza niet zeggen dat je als beginnende illustrator daarom vooral veel volgers moet verzamelen.
Voor haar blijft het maken zelf belangrijker. Goed werk maken, zorgen dat mensen het kunnen vinden en ondertussen een netwerk opbouwen kan prima zonder dat je iedere week met je eigen gezicht vooraan hoeft te staan.
Hoe werkt dat voor jou? Wat doe jij zelf om zichtbaar te zijn, zit jij (te) veel op Instagram en wat levert jou dat op? Laat het weten in de comments op Instagram en ga met andere illustratoren in gesprek.
