Tijd voor een feestje! Ik ben het zat! zei de kat is uit. Vorige week kreeg illustrator Nicole van Dooren het boek zelf binnen en inmiddels ligt haar nieuwste boek in de boekhandel. Het is haar eerste boek bij Uitgeverij Parade, maar haar tweede boek samen met schrijver Martine van Rooijen. Eerder maakten ze samen ‘Sinterklaas is er weer!’ bij Gottmer. Martine schreef de tekst en Nicole maakte de illustraties.
In het boek hebben zes katten uit hetzelfde straatje genoeg van hun baasjes. Kinderfeestjes terwijl ze willen slapen, belletjes om hun nek, gebreide vestjes, kattenbuggy’s en nog veel meer ergernissen komen voorbij. De katten zoeken elkaar op het dak op om hun klachten te bespreken.
Slordige schetser
“Het eerste waar ik mee begin is heel veel katten tekenen. Om ze in mijn vingers te krijgen. Eerst wil ik er leuke figuurtjes van maken. Hoe gaan die katten eruitzien? Ik wil wel dat het een dier blijft en niet te cartoonesk wordt. Bij de eerste schetsen ben ik vooral aan het denken over de compositie. Daarna ga ik het verder uitwerken.”
“Ik ben een hele slordige schetser. De opdrachtgever kan hier niets van maken, maar ik snap precies wat ik bedoel. Ik begin heel grof en daarna wordt het steeds iets duidelijker. Daarna wordt het voor mij ook steeds specifieker. Dan weet ik hoe het ongeveer zit en maak ik het netter. Als ik weet hoe het ongeveer moet komen, kan ik met overtrekpapier de tekeningen netter maken.”
Met carbonpapier van haar opa
Het grootste deel van het tekenwerk maakt Nicole analoog.
“Ik maak die plaat op overtrekpapier en de lijnvoering is heel lichtblauw. Het carbonpapier waar ik ook mee werk heb ik nog van mijn opa gekregen. Die blauwe lijn is ondertussen een beetje onderdeel van mijn stijl geworden.”
Daarna worden de tekeningen ingescand en op de computer samengevoegd met de achtergrond. “De grove schetsen zijn vaak wel de richting waar het op gaat. Ook door hoe ik het opzet. Doordat ik de tekeningen los teken, kan ik met het inscannen nog denken: deze kat moet op een iets andere plek.”
Vrijheid om zelf te tekenen
Het eerste idee voor de cover had meer losse katten. “Dan kun je samen kijken: is dit niet een betere cover? Dan blijkt soms dat dat beter werkt. Die manier van werken past bij hoe Nicole zich als illustrator heeft ontwikkeld.
“Ik ben heel erg gewend om mee te bewegen met wat een opdrachtgever wil. Als ik zelf dacht dat ik een beter idee had, deed ik toch wat de opdrachtgever vroeg.”
Dat komt ook uit mijn werk voor educatieve opdrachten. Daar moet het gewoon kloppen en moet je doen wat er gevraagd wordt. Ik merk dat ik daar steeds beter in word, om ook mijn eigen idee neer te leggen. Maar dat heeft ook tijd nodig.”
‘Pas ik hierbij?’
Nicole heeft inmiddels met uitgevers in verschillende landen gewerkt en merkt dat er ook verschil zit in wat er voor kinderen geschikt wordt gevonden. Wat in Nederland prima werkt, kan ergens anders veel te spannend worden gevonden of andersom. Op een beurs kijkt ze daarom niet alleen naar haar eigen werk, maar ook naar de uitgevers en markten waarbij dat werk past.
“Ik moest voor een Franse uitgever een complete plaat maken. Toen dacht ik: ik moet het in één keer kunnen. Dat is niet mijn favoriete manier van werken. Want als je deze af hebt en je kijkt er later naar, kan het zijn dat je denkt: die muis heeft een gekke blik. Daar irriteer ik me dan aan en dan moet ik helemaal overnieuw beginnen.”
Eerst twintig uitgevers aanschrijven
Na haar opleiding pakte Nicole het praktisch aan.
“Na mijn opleiding heb ik overal mailtjes gestuurd. Ik heb volgens mij wel twintig uitgeverijen aangeschreven. Ik heb in een schriftje opgeschreven welke reactie ik waarop had gehad. Het enige wat je dan kan doen is afwachten. Soms krijg je een reactie, soms niet. De reactie kan positief zijn maar dat wil niet zeggen dat ze meteen een opdracht voor je hebben dus dan is het weer wachten. Het is volhouden en een beetje geluk.”
Collega’s zijn geen concurrenten
“Ik voel me heel erg thuis in het wereldje van illustratoren. Ik merk dat je eerder vrienden dan concurrenten van elkaar bent. Dat gaat zelfs door tot buiten de landsgrenzen. In Bologna heb ik mensen ontmoet uit New York en Litouwen die ik daarvoor alleen online had gesproken. Ook via Instagram bespreek je dingen met elkaar, kun je even sparren of om advies vragen of natuurlijk je bewondering uitspreken. Ik kan echt genieten als ik weer iets moois voorbij zie komen van een collega!”
En dat contact is niet alleen praktisch. “Grenzen vallen weg. Of je nu in Iran, Australië of Rusland woont, je voelt een sterke verbondenheid. Je hebt allemaal hetzelfde doel. De wereld van anderen, kinderen natuurlijk specifiek, mooier maken.”
Ik ben het zat! zei de kat van Martine van Rooijen en Nicole van Dooren is te koop bij de boekhandel. Het boek verschijnt bij Uitgeverij Parade en kost € 21,50.
Meer van Nicole van Dooren zien? Hier bekijk je haar website of Instagram
